5/7/15

Η ώρα της ψήφου

Πάω να ψηφίσω!

Δύο μέρες στην Αθήνα, είδα δυστυχώς λίγο τηλεόραση :-), και έχω αρχίσει να πείθομαι ότι από πρακτικής/οικονομικής πλευράς το ΟΧΙ είναι πολύ πιθανό να μην οδηγήσει σε καλύτερη συμφωνία από το ΝΑΙ όσο εύκολα έχει αφεθεί να εννοηθεί (αν όχι λόγω οικονομικών αναγκαιοτήτων, σίγουρα λόγω πολιτικών - είναι προφανές οτί ο ΣΥΡΙΖΑ "δεν πρέπει να πετύχει", και στην κατάσταση μας αυτό ίσως να μην είναι και πολύ δύσκολο να "επιβληθεί").

Προσωπικά βλέπω το ΟΧΙ ως ένα πολύ σκληρό και επίπονο αγώνα αντίστασης ενάντια στη μαθηματικά βέβαιη καταστροφή του πλανήτη, εξαιτίας του μοντέλου αλόγιστης ανάπτυξης που έχει εδραιωθεί στο μυαλό όλων ως "αναπόφευκτο" (ακόμα και αυτών που υποφέρουν πολύ και άδικα).

Θα προτιμούσα βέβαια αυτόν τον αγώνα να τον κάνω με ανθρώπους που έχουν επίγνωση για τις θυσίες και ρίσκα που ενέχει. Και νιώθω αρκετή αμηχανία που βλέπω γύρω μου ένα μεγάλο κομμάτι αυτών που ψηφίζουν ΟΧΙ να το κάνουν για πολύ διαφορετικούς, ιδιοτελείς λόγους, παραπλανημένοι από τις διφορούμενες υποσχέσεις της κυβέρνησης.

Θα μπορέσει η κοινωνία να ανταπεξέλθει στα επίπεδα αλληλεγγύης, αυτο-οργάνωσης, και δημιουργικότητας που θα απαιτηθούν την επόμενη μέρα; Δεν είμαι σίγουρος.

Θα υπάρχει από την άλλη μεριά καλύτερη ευκαιρία στο μέλλον να ανακατευτεί η τράπουλα και να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για την αλλαγή που απαιτείται; Δεν είμαι καθόλου σίγουρος επίσης.

Το σκύψιμο του κεφαλιού στο αδίστακτο "σύστημα", παρέα με τους πρωταγωνιστές τις κρίσης να εμφανίζονται δικαιωμένοι, και σε συνδυασμό με την παιρετέρω ύφεση και φτωχοποίηση αυτών που είχαν αναλογικά πολύ μικρότερη ευθύνη από αυτούς που θα την "γλιτώσουν", είναι ένα εκρηκτικό μείγμα σίγουρης και απόλυτης καταστροφής λίγο αργότερα. Αν όχι σε 5 χρόνια, σε 10.

Είμαστε σε ένα απόλυτο αδιέξοδο και η λογική της βραχυπρόθεσμης σωτηρίας και μη ανάληψη των ευθυνών μας, όπως κάναμε μέχρι τώρα, δεν είναι μια επιλογή που μπορώ να κάνω προσωπικά. Προτιμώ έστω και ένα μικρό παράθυρο ελπίδας, έστω και λόγω "αναταραχής", παρά τη σίγουρη καταστροφή σε δεύτερο χρόνο.

Καταλαβαίνω όμως όσους φοβούνται, και προτιμούν να περιμένουν "λίγο ακόμα". Και αυτοί θα βρεθούν παρέα με τους κύριους υπαίτιους της κρίσης, που αντί να πάνε στη φυλακή θα συνεχίσουν την καταστροφική πολιτική τους.

Καλό κουράγιο σε όλους μας :-)


4/7/15

Τα δύο ΝΑΙ και τα δύο ΟΧΙ


Υπάρχουν πολλοί που ψηφίζουν ΝΑΙ για να διασφαλίσουν τα προνόμια τους και τις καλές συνθήκες διαβίωσης τους αδιαφορώντας για την καταστροφή που έχει βρει ένα μεγάλο της κοινωνίας. 

Υπάρχουν επίσης πολλοί που ψηφίζουν ΝΑΙ γιατί πιστεύουν ότι έτσι θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε και σιγά σιγά θα έρθουν καλύτερες μέρες για όλους.

Αντίστοιχα υπάρχουν πολλοί που ψηφίζουν ΟΧΙ γιατί δεν έχουν να χάσουν τίποτα οι ίδιοι και δεν διστάζουν να ρισκάρουν τα πάντα στο όνομα όλων.

Και επίσης πολλοί που ψηφίζουν ΟΧΙ γιατί πιστεύουν ότι είναι ο μόνος τρόπος να εξελιχθούμε σε μία δημοκρατική και αλληλέγγυα κοινωνία.

Η μόνη μου συμβουλή για την ψηφοφορία είναι να επιλέξουμε ΝΑΙ ή ΟΧΙ με κριτήριο το καλό όλων γιατί θα χρειαστεί να είμαστε όλοι μαζί για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που έρχονται :-)

3/7/15

Do you want to change?


(for my friends from abroad who keep asking, this is what I managed to type on the plane, while going to vote, on how I perceive the situation in Greece. In short, it is complicated :-), and note that I am not a journalist nor a political analyst; these are only my current thoughts, based on my limited view of the situation, and expressed with my poor english)


One could say that the referendum in Greece looks like some sort of class struggle. Indeed, it seems that rich people or those who have survived the crisis, those who believe in the growth model, the homo economicus, and consumerism, vote for YES. On the other hand, those that have suffered from the economic crisis, but also de-growth advocates, activists, progressive thinkers, and the like, vote for NO.

However, from what I see on Facebook and around, this classification seems to be only 70-80% accurate. There is also the critical role of fear. Many people understand the impasse of the YES, and the devastating effect that it will have in many people's lives. However, they are still afraid, even if they do care for those people, or even if they belong in this category.

They actually feel weak in front of Power, and they buy into the ridiculous fear campaigns in the media. These campaigns provide an excuse to vote against what one's heart says (and "good" arguments for defending this choice), but most importantly they reveal the scary face of Power.

I think that this is a legitimate fear. Going against the machine never comes without risks and without losses. Tsipras has been very strategic in trying to hide these risks playing by the (dirty) rules of the game until the end, and pushing people outside their comfort zone step by step.

For example, note that the opposition in Greece accuses SYRIZA that their counter proposal is almost the same like the one by the "institutions", as Troika is called in Greece. For me, this "compromise" is a clever move, since it makes clear that this is not at all a negotiation over the technical terms of an agreement but a power game. There is a level of transparency created. We start to understand better the game.

SYRIZA being ready to make a significant compromise and deviate from its programme, means that crushing Greece becomes more and more embarrassing for the elite. Unfortunately, I am not sure if this is enough to avoid the crushing. This is a war.

But SYRIZA has made it as harmless as possible. Actually, they seem to ask people to raise their voice and demand a better distribution of the costs of the "inevitable" austerity, and then go ahead and implement a programme that seems that will be very close to the one being rejected by the referendum.

However, the risks of trying to confront power, even a little, are still there. And of course, I would wish that we were better informed before we vote, that there was enough time to deliberate, that the question was more clear, etc. But the game is dirty and playing fair cannot bring you anywhere.

What is interesting is that Tsipras has managed to lead things in a strange situation where nobody trusts him. Leftish people accuse him that he provides an opportunity for the system to "refresh" following the same old politics with different, or sometimes not so different, looks; and conservatives accuse him that he is a radical left that wants to bring communism in Greece.

In my view, he has taken a huge personal risk manipulating somehow people into a confrontation with the elite, and I feel like supporting him until the end, even if I also don't trust him :-)

My own perspective is more long-term and I deeply believe that there is an urgent need for change at many different levels. The stakes are very high, and they are not economic, but the very survival of the planet and our humanity.

SYRIZA with all its mistakes and contradictions, has given us the chance to make such a small change that will certainly bring us in front of more difficult decisions. But this is life!

What is needed is more participation by people in raising their voice, exploring alternatives, and more solidarity toward those in need! Less dependence on money and more sustainable life style!

And this is for me the real question of the referendum: Do you want to change?

My answer is YES. I mean NO :-)



1/7/15

Τιτανικός


Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τη σκηνή του ναυαγίου στην ταινία Τιτανικός με τους διάφορους χαρακτήρες: αυτοί που βοηθάνε τους άλλους με όλες τους τις δυνάμεις, αυτοί που προσπαθούν να λαδώσουν για να εξασφαλίσουν θέση σε μία βάρκα, ακόμα και να κλέψουν τη θέση γυναικών και μικρών παιδιών, αυτοί που συνεχίζουν απτόητοι το καθήκον τους (όπως η μουσική μπάντα αν θυμάστε την ταινία), αυτοί που πέφτουν από μόνοι τους στη θάλασσα, αυτοί που περιμένουν το μοιραίο με στωικότητα ή και χιούμορ, αυτοί που σπρώχνουν στον θάνατο όσους προσπαθούν να ανεβούν σε μία βάρκα που δεν χωράει άλλους. 

Και τι συγκλονιστική σκηνή, με αυτούς που κατάφεραν να μπουν στις βάρκες, δίκαια ή άδικα, λίγο πιο πέρα από το σημείο όπου οι τελευταίοι επιζώντες εκλιπαρούν για βοήθεια, να διστάζουν να πάνε να συλλέξουν έστω και αυτούς τους λίγους, φοβούμενοι να μην τους "πάρουν" μαζί τους. 

Και έχουν δίκιο να φοβούνται. Όντως μπορεί τελικά να πνιγούν όλοι μαζί, αλλά ίσως και όχι. 

Εσύ αλήθεια, τι χαρακτήρας θα ήθελες να είσαι σε αυτή τη σκηνή; 

Και τι χαρακτήρας είσαι σήμερα στο ναυάγιο που ζούμε; 

(επιχειρήματα υπάρχουν αρκετά, και καλά, για να διαλέξεις όποιο ρόλο σου ταιριάζει)

13/1/15

Είμαι Τσίπρας :-)






















Aκούγεται γραφικό και χιλιοειπωμένο αλλά είναι το μόνο σίγουρο για αυτές τις εκλογές. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ο Τσίπρας, ούτε και κανένας άλλος, δεν μπορεί να μας σώσει εκτός από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Και τι να κάνουμε δηλαδή;

Κάτι!

Ας αλλάξουμε κάτι. Ό,τι ειλικρινά πιστεύουμε ότι αν αλλάξει στην καθημερινότητα μας, στις αξίες μας, στα οικονομικά μας, στη διαχείριση του χρόνου μας, ό,τι μπορεί να κάνει τη ζωή για όλους καλύτερη,πιο χαρούμενη και αξιοπρεπή. Για τον καθένα η πιο σημαντική αλλαγή θα είναι σίγουρα διαφορετική, και κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να είναι "προσωπική υπόθεση", μία αναμέτρηση με τον εαυτό μας την οποία μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να αξιολογήσουμε.

Δεν έχει καν νόημα να δώσει κανείς παραδείγματα αφού οι λέξεις έχουν χάσει πια το νόημά τους και όλοι είναι σήμερα υπερασπιστές της αλήθειας, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας του λόγου, ακόμα και οι πιο φανατικοί πολέμιοι της, όλοι είναι charlie!

Η αλλαγή από μόνη της είναι αρκετά ισχυρό κριτήριο. Ας αλλάξουμε κάτι και ας αποδειχθεί και λάθος. Κάτι θα μάθουμε. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε αυτή τη φορά κάτι διαφορετικό εμείς οι ίδιοι, κάτι έστω μικρό, κάτι που μέχρι τώρα φοβόμασταν. Ας μην περιμένουμε από τους άλλους να αλλάξουν τα πράγματα. Ας αλλάξουμε τους εαυτούς μας, εμείς είμαστε "τα πράγματα".

Εντάξει, το ξέρω, τα έχουμε ακούσει αυτά. Αλλά δυστυχώς είναι η αλήθεια. Και η γνώμη μου για τις εκλογές είναι αυτή: Αν δε βρίσκεις κάτι που να μπορείς να αλλάξεις πραγματικά, δεν έχει καμία σημασία τι θα ψηφίσεις. Αν ψηφίσεις κάνοντας μία υπόσχεση στον εαυτό σου να αλλάξει κάτι από την επόμενη μέρα, πάλι δεν έχει σημασία τι θα ψηφίσεις.

Οπότε ψήφισε κάτι και άλλαξε κάτι. Και be happy :-)

7/6/12

Εγώ ελπίζω να τη βολέψω

Κλασσικό και επίκαιρο όσο ποτέ :-)


(από το βιβλίο "Εγώ ελπίζω να τη βολέψω", επιμέλεια Μαρτσέλο Ντ' Όρτα, μία έκθεση ενός μικρού παιδιού με θέμα "Ποιά από τις παραβολές του Ιησού προτιμάτε;")


Εγώ προτιμάω το τέλος του κόσμου, γιατί δε φοβάμαι, επειδή θα είμαι πεθαμένος από ένα αιώνα κιόλας. Ο Θεός θα ξεχωρίσει τις κατσίκες από τους βοσκούς, ένας δεξιά και ένας αριστερά, στη μέση αυτοί που θα πάνε στο Καθαρτήριο. Θα είναι πάνω από χίλια δισεκατομμύρια, περισσότεροι και από τους Κινέζους, ανάμεσα σε κατσίκες, βοσκούς και αγελάδες. Αλλά ο Θεός θα έχει τρεις πόρτες. Μια πάρα πολύ μεγάλη (που είναι η Κόλαση), μια μεσαία (που είναι το Καθαρτήριο) και μια πάρα πολύ στενή (που είναι ο Παράδεισος). Μετά ο Θεός θα πει: - Βγάλτε το σκασμό όλοι! και μετά θα τους χωρίσει. Ένας απο δω και τον άλλο από κει. Μερικοί που θέλουνε να κάνουνε τους πονηρούς θέλουνε να πάνε από δω, αλλά ο Θεός τους βλέπει. Οι κατσίκες θα πούνε ότι δεν έχουνε κάνει τίποτα, αλλά λένε ψέματα. Ο κόσμος θα σκάσει, τα άστρα θα σκάσουν, το Αρζάνο θα γίνει χίλια κομματάκια. Ο δήμαρχος του Αρζάνο και ο δημοτικός σύμβουλος θα πάνε ανάμεσα στις κατσίκες. Θα υπάρχει μεγάλο μπέρδεμα, ο Άρης θα σκάσει, οι ψυχές θα πάνε και θα γυρίσουνε από τη γη για να πάρουνε τα κορμιά, ο δήμαρχος του Αρζάνο και ο δημοτικός σύμβουλος θα πάνε ανάμεσα στις κατσίκες. Οι καλοί θα γελάνε και οι κακοί θα κλαίνε, εκείνοι από το Καθαρτήριο λίγο θα γελάνε και λίγο θα κλαίνε. Τα αβάφτιστα μωρά θα γίνουν πεταλούδες. Εγώ ελπίζω να τη βολέψω.

19/5/12

Αέρα!



Καλώς ή κακώς ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί σήμερα την αξιοπρέπεια στο δημοψήφισμα "μία ώρα ελεύθερη ζωή ή σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή".  Η ευθύνη λοιπόν είναι μεγάλη και η ευκαιρία για αλλαγή μία και μοναδική. Πρέπει κατά τη γνώμη μου ο ΣΥΡΙΖΑ να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι "μόνος του" πλέον και να αλλάξει σημαντικά αυτό το διάστημα αναλαμβάνοντας σεμνά και ταπεινά τον "κλήρο που του έλαχε". Και επικοινωνιακά να κάνει την έκπληξη. Να κάνει πράξη το "προχωράμε χωρίς αυτούς" και αντί να μας παρασύρει όλους μαζί στη λάσπη του παραπέοντος και αξιολύπητου συστήματος να φωνάξει ένα αξιοπρεπές "αεεεεραα" για τη μεγάλη έξοδο του Μνημονίου που ελπίζω να έχει αυτή τη φορά περισσότερους επιζώντες από αυτή του Μεσολογγίου :-).

Πιο συγκεκριμένα, αν ήμουν στο επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ θα αποφάσιζα την πλήρη αποχή από τα κανάλια μέχρι τις εκλογές και θα επένδυα όλο το ανθρώπικο δυναμικό και οικονομικούς πόρους:
1) στην πραγματοποίηση επιστημονικών συνεδρίων και ανοιχτών συζητήσεων για την βελτίωση της στρατηγικής της επόμενης μέρας.
2) σε δράσεις αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης στις γειτονιές για αντιμετώπιση του φόβου.

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Ας αλλάξουμε όλοι μας όσο είναι καιρός και ας βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο στον δυστυχώς μοναδικό δρόμο προς την ελευθερία και την αξιοπρέπεια.

(Πόση υποκρισία όσων είναι περήφανοι για την απόφαση των προγόνων μας σε ένα παρόμοιο δίλλημα μόλις 100 χρόνια πριν αλλά σήμερα φοβισμένοι και ιδιοτελείς είναι έτοιμοι να θυσιάσουν αξίες, ελπίδα και συνανθρώπους στο βωμό της επιφανειακής ποιότητας ζωής που απέκτησαν με τις "πλάτες" των αλαζονικών και εγκληματικών ανθωποειδών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ)